Robert Boomert

Als ik in mijn bed lig en besluit om mijn ogen te sluiten realiseer ik mij plotseling dat ik nog mijn blog moet updaten. Afgelopen week was een drukke week en doordat ik steeds laat thuis kwam had ik geen tijd om iets te schrijven.

Vorige week heb ik officieel mijn eerste Chinese feest geven. Ik had een hoop mensen uitgenodigd voor karaoke en heb vervolgens met de hulp van een Chinees een VIP kamer kunnen bestellen voor de karaoke.  Enige nadeel is dat veel van Nederlandse studenten ziek waren geworden.Het was wel een geweldige avond en ik ben ook de trotste eigenaar nu van een karaoke VIP pas.

Een karaoke VIP pas stelt eigenlijk niks voor,  maar het is mijn eigen gevoel dat ik mij iets meer Chinees voel met zo’n pas….

Laatst ben ik ook nog op stap geweest met Danny en twee Chinezen, met zijn vieren zijn we naar de bioscoop in China geweest.  Ook in China ga je anders naar een bioscoop en maak je weer een hoop mee.  Je koopt eerst een kaartje bij een kraampje ergens verstopt in een buurt.

Dan is de volgende stap dat je naar boven gaat en daar je kaartje laat valideren. Bij het kiezen van de film was The Last Airbender uitverkocht en was het niet duidelijk naar welke film we dan gingen. De Chinezen wisten de Engelse naam niet van de film.

Tot vreugde van Danny en ik gingen we naar the Expendables.Toffe film en met Chinese ondertiteling! Wij zaten als echte kerels te juichen in de bios en de mensen keken ons maar vreemd aan. Wat ik ontzettend tof vond was dat je de leuningen omhoog kon klappen, dus als je het gezelliger wil maken kan je een soort bank vormen.

Wat ik trouwens grappig vond is dat na afloop van de film moest ik plassen. Ik liep naar een urinoir en terwijl ik daar stond keek een Chinees even naar links en schrok dat ik er stond. Er was voor een seconde even een “huh? “ moment.

Ik geef toe, ik mis thuis wel een beetje ondertussen. Het vakantie gevoel is ondertussen verdwenen en het voelt steeds meer aan als wonen. Dat is niet erg en het is zelfs goed dat ik mij steeds meer welkom voel in China…

Maar toch, ik zocht een manier om een stukje Nederland naar China te brengen. De oplossing is voor mij eenvoudig; een gitaar. Vandaag heb ik toch maar een gitaar gehaald, want voor een bepaalde reden mis ik dat ding gewoon.

Mijn gitaar in Nederland heb ik gekregen op mijn verjaardag en een gitaar doet me toch denken aan thuis.  Zo, nu heb ik toch een beetje Nederland in mijn Chinese woning.

27 augustus was een drukke dag voor mij. Onze resident teacher wilde een toeristische trekpleister bezoeken en onze eerste stop was de Hulishan Fortress in Xiamen, daarna gingen we door naar een tempel. Continue reading →

Vandaag ging ik een SIM-kaart halen voor China. In China krijg je een lijst waarin je een telefoonnummer kan kiezen. Chinezen hebben iets met getallen, dus telefoonnummer met geluk of voorspoed kosten gewoon meer geld.

Mijn nummer heeft als laatste getal 08, wat staat voor “rijkdom”. Dus ik zal in de toekomst veel geld krijgen.

Tof…..

Een kopie zal je zo herkennen hoor ik mensen nog roepen. Die mensen moet ik vanaf vandaag ongelijk geven. In de wereld van fake cd’s heb je dus de overduidelijke neppe dingen en de overduidelijke echte dingen.

Gisteren ben ik naar een groot winkelcentrum geweest en we liepen naar een cd winkel. Als die-hard muziek collector was het een droom om een cd winkel in China te bezoeken. Helaas was mijn lol maar kort, Frank zei erbij: alles is nep in de winkel.

We stapte binnen in een vrij luxe winkel en alle cd’s zagen er perfect uit.  Ik had bijvoorbeeld een Beyonce cd in mijn handen en zelfs de stickers waren perfect nagemaakt. Je kon gewoon niet zien wat er mis mee was. Later zijn we naar een groot winkelcentrum gegaan, waarvan ik overtuigd was dat ik in een echte cd winkel stond. Niets was minder waar, ook hier was alles nep. Tot die conclusie ben ik pas later gekomen.

Ik zag een Linkin Park CD liggen en ik kocht hem gewoon, vandaag heb ik eens rustig gekeken of er wat mis was met de cd die ik voor mij had liggen. In het begin zie je de kleine foutjes niet, maar in het begin leek de CD heel erg echt. Alles zit in de CD en ze hebben zelfs het boekje goed nagemaakt.

Waarom is de cd nep?
-    De vermelding van de tekst: No selling of this product outside of China. Selling in Maucau. Hong Kong and Taiwan is also Unauthorized. (er zitten twee taalfouten in die ik eerst niet zag.)
-    Op de CD en hoes een GSM Music logo. Dat bedrijf bestaat niet op internet en heeft niks te maken met Warner Brothers te maken.
-    Serienummer op de binnen ring klopt niet.
-    Drukkwaliteit is heel laag op één gedeelte van het boekje. (ik zie rode stipjes om zwarte tekst, houd in dat ze teveel zwart hebben gebruikt)
-    Op de plastic cover van de CD geen WB logo embossed. Dan weet je gewoon dat die niet uit een fabriek komt.
-    Geen vermelding van deze CD op verschillende websites.
Juist ja, zelfs als collector heb ik veel moeite om een fake te spotten. Het zijn de kleinere dingen die ze niet kunnen namaken, een les voor de volgende keer. Als je niks weet van muziek denk je gewoon dat je een echte koopt.

Karaoke is een ding vanuit Azië. Vanwege die reden wilde ik het graag eens meemaken hoe zoiets werkt. Het resultaat is een hilarische avond gisteravond. Toevallig waren Danny en ik met een chinees meisje aan het praten over karaoke en voordat wij het wisten hadden wij een avond geregeld.

Hoe werk het in China? Nou, je boekt een kamer, je gaat dan naar een gebouw met de taxi. Dat gebouw ziet eruit alsof de maker van het pand last had van ADHD. Daar binnen heb je een kamer waar je met je groep allemaal liedjes kan gaan zingen.

In ieder geval was de avond melig en vooral grappig. Danny en ik waren verantwoordelijk voor de avond, dus wij hebben ook veel gezongen. Voorlopig noem ik Danny ook mijn karaoke bro, omdat wij mijn support was bij de vele liedjes die voorbij kwamen. (Westlife, Backstreet Boys…. Robbie Williams)

De heren die zeiden dat ze niet gingen zingen hebben toch een poging gewaagd en dat is toch nog best tof. Karaoke is zeker wel leuk.

Nog een interessant detail, ik heb een kermisstem. Als je mij laat praten met een beetje echo in de mic dan klink ik als een kermisattractie. In ieder geval heb ik al een nieuwe carrière op het oog, mocht het vormgeven niet lukken.

Ik heb in China nog steeds een leuke tijd. De mensen zijn aardig en ik ben langzaam aan de temperatuur te wennen. Nu ik in Xiamen ben kom ik erachter hoeveel luxe ik heb in Nederland. Ik ben haast verwend met zaken als een vriezer, koelkast, wasmachine en een droger.

Zoveel dingen wat als normaal werd gezien door mij, kijk ik er nu anders naar.
Toen ik voor de eerste keer in het appartement kwam vond ik het raar dat ik geen koelkast had. Ergens in mijn achterhoofd leek het normaal dat zoiets in een appartement moet zitten.

Een korte wandeling door een sloppenwijk van Xiamen kwam ik erachter dat een koelkast als iets speciaals wordt gezien. Veel mensen hebben niet eens een koelkast en ook in winkels kan je vaak geen koeling vinden. Alleen voor het drinken maken ze soms een uitzondering.

Ik kocht samen met me groep een stel koelkasten en ook nog een wasmachine. Voor de prijs die we neerlegde keken we niet eens raar op. Zonder na te denken geef je zo geld uit voor een koelkast, die zelfde koelkast die je koopt in Nederland voor 600 / 800 euro.
Mensen zeggen dat het heel handig is dat alles goedkoop is in China, maar het is bizar hoe makkelijk je een soort arrogantie ontwikkelt als westers persoon. Je gaat ervan uit dat alles zo gaat als het gaat in Nederland, maar er is niet één waarheid.

China is geen slechter land dan Nederland, het gaat er hier gewoon anders eraan toe. Je kan het niet als slecht zien, het is gewoon wennen als buitenlander.

Voordat dit verhaal logisch of heel stom klinkt, een stukje geschiedenis over mij. Ik drink geen druppel alcohol en heel soms neem ik een slokje van champagne als er iets te vieren is. Vandaag gingen we ergens uit eten en de vriendin van Frank besloot dat we maar een Chinese drinking game moesten doen.

Robert wees het aanbod keurig af… A. ik drink geen alcohol en B. Ik had niet zoveel zin om actief mee te doen aan een game. Wat ik ervan begreep is dat je met een aantal dobbelstenen (denk yahtzee) met gaan gokken hoeveel van bepaalde stenen er zullen liggen.

Dus je zegt 16 – 2… Dan moet het aantal tweeën op 16 uitkomen.. Heel warrig in ieder geval en ik denk dat ik het niet goed uitleg. In ieder geval, het spel werd spannender gemaakt met “Chinese liquor”. Dat is drank wat ruikt naar spiritus en een percentage heeft zo rond de 50%.

Halverwege het spel gooide ik een bluf op tafel en zei ik dat ik wel een slok wilde nemen. Dat was iets wat IEDEREEN wilde meemaken. Voor ik het wist stonden er vier mobiele telefoons te ronken om de pijn en verdriet van Robert te filmen.

Vincent gaf me een boks en gaf me een kleine bodem. Terwijl de Chinese dames terug keerde legde we uit wat er gebeurde en moest iedereen hartelijk lachen. Een shot van dat spul als niet drinker was vrij heavy… Ik verwacht ook dat ik halverwege de maand op Dumpert beland.

Eerst nam ik een slok en me keel sloot dicht… Daardoor moest ik zoeken naar adem. Toen fikte mijn keel en halverwege kwam een snelle roes door me maag. Ik voel me prima, er is verder niks gebeurd, maar ik vermoed dat mijn lichaam mij morgen of overmorgen gaat straffen.

Chinese liquor shot was eens, maar nooit meer…. Dat spul is echt niet goed voor je. Wel grappig om gewoon het eens te proberen.


20 augustus 2010 is een dag waarbij ik mijn eerste dag beleef in China. Gisteren ben ik laat aangekomen (zo rond 6 uur) en ik werd hartelijk ontvangen door een delegatie van Check-it. Chinezen zijn vriendelijke mensen en autorijden is een kunst, dat zijn de twee indrukken die je binnen enkele minuten krijgt zodra je rond loopt in Xiamen.

Allereerst even terug spoelen naar de dag van 18 augustus, de dag dat ik vertrok. Het was voor mij een rare dag, omdat ik mij toen pas realiseerde dat het nu echt zo ver was. Ik pakte mijn koffer en ik realiseerde mij toen dat ik zo ongeveer 20 tot 24 uur moest reizen (van deur tot deur) en dat ik nog geen enkel idee had hoe dat was.

China is voor mij direct het verste land waar ik ooit naar toe ben gegaan en het is ook de eerste keer dat ik echt langdurig in een vliegtuig zat. Voorheen vond ik 3 uur al lang, maar nu vind ik dat soort tijden normaal. Nu ik erop terug kijk was het echt een bijzondere dag en ik heb vele nieuwe ervaringen opgedaan. Daarnaast vond ik het zelf wel leuk dat ik die dag Chinees, Engels, Frans en Nederlands heb gesproken. Continue reading →